Podatki

Doradztwo podatkowe

Quid faciant leges, ubi sola pecunia regnat

Ustawy podatkowe powinny być na tyle czytelne aby wykonanie ich dyrektyw było dla podatnika proste i nieskomplikowane, a wykładnia jednoznaczna. W przypadku wykładni naczelną zasadę pełni zasada clara non sunt interpretanda, zgodnie z którą to co jest zrozumiałe i jasne nie wymaga interpretacji. Koliduje z nią większość przepisów polskiego prawa podatkowego podlegających wielokrotnie nadinterpretacji organów podatkowych działających wg innej, bliższej im zasady in dubio pro fisco. Również niestabilne jest orzecznictwo sądowe w zakresie interpretacji przepisów i często jednolitą wykładnię można poznać dopiero po kilku latach od daty rozpoczecia obowiązywania danej regulacji. Podatnicy z reguły samodzielnie nie mogą rozpoznać rozbieżności orzecznicze sądów administracyjnych w planowaniu swoich działań. Decyzja o poddaniu sprawy pod rozstrzygnięcie sądu zawsze będzie decyzją o charakterze biznesowym i będzie wymagała rozważenia kosztów i korzyści, jakie mogą wynikać ze sporu dla podatnika. Czasem rezygnacja ze sporu z fiskusem może się jednak okazać rozwiązaniem droższym.

W rozwiązywaniu wskaznych wyżej dylematów służy pomocą nasza kancelari świadcząc usługi doradztwa podatkowego, w tym usługi audytu podatkowego oraz w zakresie sporządzania wniosków i pism procesowych na każdym etapie postępowań podatkowych i celnych. W sytuacjach uzasadnionej sądowej kontroli decyzji administracyjnych reprezentujemy klientów w postępowaniach administracyjnosądowych.

Kancelaria świadczy usługi, których istotą jest bieżące rozwiązywanie codziennych problemów podatkowych i prawnych w sposób ciagły przy zapewnieniu stałej współpracy z Klientem. Zaliczyć do tej grupy należy:

  1. Opracowywanie opinii prawno-podatkowych, interpretacji oraz wyjaśnień w zakresie obowiązujących przepisów prawa podatkowego.
  2. Doradztwo w zakresie stosowania instrumentów polityki podatkowej i bilansowej.
  3. Konstruowanie umów jak i ich analiza pod kątem optymalizacji podatkowej.
  4. Doradztwo w zakresie taryfikacji, wartości celnej, reguł pochodzenia, procedur i opłat celnych, kontyngentów importowych i eksportowych.
  5. Opracowywanie praktycznych rozwiązań i sposobów działania w odniesieniu do polskich przepisów celnych.
  6. Doradztwo w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznychw i prawnych.

Nieujawnione dochody (przychody)

Nieujawnione dochody (przychody)stanowią niebagatelny problem dla wielu podatników, z tym wiekszą odpowiedzialnością podejmujemy się obrony ich interesów w tym zakresie. Ustawa z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych definiuje termin „przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące z nieujawnionych źródeł”. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że opodatkowanie przychodów z nieujawnionych źródeł jest instytucją prawa podatkowego, która ma na celu skuteczne zwalczanie przez organy podatkowe szarej strefy. Przychody z nieujawnionych źródeł należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł oraz opodatkowane są zryczałtowaną stawką podatku w wysokości 75%.

W dniu 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa zmieniająca ustawę PIT, której celem jest kompleksowe uregulowanie zasad dotyczących opodatkowania przychodów, które nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzą ze źródeł nieujawnionych. Wprowadzane ustawą regulacje są wykonaniem ww. dwóch wyroków Trybunału Konstytucyjnego: wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13 oraz wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. Ustawa nowelizująca wprowadziła do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nowy Rozdział 5a nazwany "Opodatkowanie przychodów nie-znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych" (art. 25b - art. 25g) w całości poświęcony temu zagadnieniu - w którym miedzy innymi:

  1. zdefiniowano przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych,
  2. określono stawkę podatku jako 75% podstawy opodatkowania,
  3. przerzucono ciężar dowodu w zakresie wykazania przychodów opodatkowanych lub przychodów nieopodatkowanych stanowiących pokrycie wydatku na podatnika,
  4. przyjęto, że w przypadku ustalenia źródła wcześniej nieujawnionych przychodów oraz ich wysokości, przychody te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym innym niż według stawki sankcyjnej lub innym rodzajem podatku na podstawie odrębnych ustaw.

Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. "do uzyskanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przychodów, które nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzą ze źródeł nieujawnionych i w stosunku do których nie upłynął termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą".

Zwrócić nalezy uwagę, że podatnik nie jest zwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wyjaśnienia źródła pochodzenia środków nie znajdujących pokrycia w deklarowanych przychodach (dochodach). Ma to miejsce w każdym przypadku, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na podatnika także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, LEX nr 1512633, czy z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach podkreślał, że "nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń wspomnianych organów wynikają wnioski ogólne do sformułowanych w twierdzeniu tegoż podatnika" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 r. SA/Ka 2015/95, Lex nr 28956, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. II FSK 1902/10, Lex nr 1410596, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1999 r. III SA 5688/98, Lex nr 38711). Podobne poglądy wyrażone są także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 22 października 2015 r. I SA/Kr 1044/15, Lex nr 1938971, z dnia 22 września 2015 r. I SA/Kr 1646/14, Lex nr 1954386, z dnia 11 lutego 2015 r. I SA/Kr 1115/14, Lex nr 1660113; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 maja 2015 r. I SA/Gd 243/15, Lex nr 1759073; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2014 r. I SA/GI 1723/13, Lex nr 1518297; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r. I SA/Wr 1740/11, Lex nr 1116069). Można więc powiedzieć, że jest to utrwalony pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych.


Problematyka "pustych" faktur

Wskazać należy, iż podatek od towarów i usług wiąże się i jest przypisany konkretnej sprzedaży towarów lub usług. Podatek ten ma charakter podatku od obrotu, ponieważ podstawą opodatkowania jest obrót, tzn. wartość dostarczanych towarów, czy też świadczonych przez podatnika usług. Obciąża on obrót netto. Podatek od towarów i usług naliczany jest w każdej fazie obrotu, nie wyłączając poziomu sprzedaży detalicznej - będzie on obciążał każdą sprzedaż (dostawę, usługę) niezależnie od tego, czy ma ona miejsce w fazie finalnej (sprzedaż do ostatecznego konsumenta), czy też odbywa się w fazie pośredniej. Podatek od towarów i usług jest podatkiem od wartości dodanej w ostatecznym rozrachunku, ponieważ podatek u danego podatnika faktycznie obciąża jedynie tę część obrotu, która "dodawana" jest przez danego podatnika. Podstawą opodatkowania jest jednak na każdym etapie obrotu cała jego wartość. Faktyczne opodatkowanie jedynie wartości dodanej uzyskiwane jest poprzez zastosowanie mechanizmu odliczenia bądź zwrotu podatku naliczonego w poprzedniej fazie obrotu (por. A. Bartosiewicz – "VAT. Komentarz", wyd. X, stan prawny: 2016.02.15, LEX 2016, komentarz do art. 1 ustawy o VAT). W związku z tym, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, "w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...)". Regulacja ta jest zbieżna z art. 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), zgodnie z którym jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest zatem integralną częścią konstrukcji (modelu) VAT i nie powinno być ograniczane.
Na tym tle powstaje wiele sporów pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi, w których samodzielna obrona przedsiębiorcy bez posiłkowania się zawodowym pełnomocnikiem nie daje szans na pozytywne rozstrzygnięcie.

W powyższym zakresie zagadnień oraz rozwiązywania związanych z nimi problemów Kancelaria dysponuje specjalistyczną wiedzą merytoryczną, znajomością orzecznictwa oraz praktyką popartą wieloletnim doświadczeniem.